BEN ONA AŞK/SIN DERDİM

Ben ona yürekli ayazımsın derdim,

Hüzünlü yanlarımı jilet gibi kesen.

Çöl sıcağında yanardım bakışlarına,

Sürgündüm kalbine kanatsa da diken.

Ben ona göçlerimsin derdim özleten.

Yanardım içimdeki ben/e sarılırken.

Kursağıma düşerdi saçların kokusu,

  
Fısıltı kalırdım dilimden geri dönen.

Tualiydim ahenkli eşsiz renklerinin.

  
Ben ona yolumsun derdim bitmeyen.

Omzuma izi düşen gecelerim olurdu,

Keman sesinde ağlardım yokluğuna.

Ben ona kalbimin piyano sesi derdim.

Beyaz duyguma beyaz kardı üşüten,

Sürgünüydüm sevdanın yazı olmasa da.

Ben ona cüretkâr sevdamsın derdim,

Sessizliğime sesli saraylardan gülen.
 

Yağmur ağlardım bahar kolundayken.

Terkiydim arkasında kamçısı yaksa da.
 

Ben ona âhir yüzümün aynası derdim.

Düğüm olurdu dudaklarım dokununca,

Kanı akardı yüreğimin öptüğünde beni.

Sürgündüm busesine kirpiğim ıslakken,
 

Ruhuma düşmese de ışığı yıldız bilirdim.

Bilsem de olmadığını ona aşksın derdim.

Bülent KAYA

 GAFLETİM BÜYÜK

Tatlı suyu oldum da başım kalabalık,

Anlıyorum ki ayna suretim saçmalık.

Gönülden bitirseydim olurdu ihyalık,

Toprakla bitirdim de gülleri soldular. 

Çok ayıplar temizledim içimlik su ile,

Gözyaşımla düşemedim gaflet kirime. 

 
Nice buğdayı biriktirdim de ellerimle,

Bilgisizdim fare şerrin de yok oldular.

Hoşgörülükte nehir gibi çağladım da,
Denizler olup taşamadım ilhamın da.
Zavallı koyuna yüreğimle acıdım da,
Korkumdan kurt dişinde boğuldular. 

Dertten dumanli eve kapı açamadım,
Katranlı ruhuma pencere takamadım,
Aklı bilip nefsime merhem olamadım,
Cahildim de sevaplar kuş gibi uçtular.

İnsan bilip uzanan her ele el verdim,
Şeytan yüzlüsüde olurmuş bilmedim.
Başkalarının bahtiyarlığına imrendim,
Kördüm de aşıma gıpta eden çoktular. 

Dünya elinde ettim kendimi oyuncak,
Âlime sorup edemedim ruhu salıncak,
Okuma da biliyorken uyudum ya sıcak,
Gafletim büyük sen uyandırırsın ancak.

Bülent KAYA

ESKİ YAĞMURLARIM YOK ARTIK

Eski yağmurlarım yok,
Eski dolular yağmıyor artık bahçeme...
Ben benden vazgeçeli ölüler ayakta,
Unutalı sevmeyi, çoktan ikiye bölündü taşlar...

Nazlı gönlümden mirastır sessizliğim,
Yıldız kayması unutulmuş, gecelerdir yârim...
Sevgiyi sahtekâr kılan vefasızlarım,
Aşkı ekmek arası yapan resimlerim var benim...

Anlatma bana gün doğumunu,
Yazma bana duyguların taşınan sakinlerini...
Testisi kırılmış suyun yoktur bundan sonra faydası,
Fidesi kurda selam hayallerin ,seraptır rüyası...

Varsa bir offff’un yeter sana ısssız yastık,
Doymazsan ağlamaya yeter emirgan sabahları...
İstersen seven zanneden’den bir söz, eyvahındır kapıda bekleyen,
Kırılmak ister ki zincirin, yoktur ustası yüreği sağlam...

Geçtim bugünden ve de yarından,
Sen de vazgeç pas tutan öksüz kalbim...
Aşkına düşürüp mecnun misali,
Kapıya bekçi, ehli beytten halimi sorma gayri...

Çünkü;

Zebani pelerini ile dolaşan,
Belkilerim var artık...

Bülent KAYA